امروز، ۱۰ اکتوبر، روز جهانی صحت روان است. سازمان جهانی صحت امسال تأکید کرده که تجربهٔ کسانی که خودشان با مشکلات روانی زندگی کرده‌اند باید شنیده شود و آنان در تصمیم‌گیری‌ها و ساختن خدمات حمایتی نقش داشته باشند.
برای بسیاری از خانواده‌های افغان، این روز یادآور رنج‌هایی است که کمتر از آن حرف زده می‌شود. چهل سال جنگ و ناامنی، فقر، بی‌کاری و آوارگی، فشاری بر دوش مردم گذاشته که همیشه در آمار و گزارش‌ها دیده نمی‌شود. مادری که شب‌ها از نگرانی نان فردای فرزندانش خوابش نمی‌برد، جوانی که تحصیل کرده و کاری پیدا نمی‌کند، و خانواده‌ای که در غربت دلتنگ خانه است؛ همه با باری زندگی می‌کنند که از بیرون دیده نمی‌شود.
زنان و دختران افغان این بار را سنگین‌تر حمل می‌کنند. محدودیت در آموزش، کار و رفت‌وآمد، در کنار مشکلات اقتصادی، برای بسیاری از آنان احساس بی‌آیندگی و انزوا به همراه آورده است.
متخصصان می‌گویند صحت روان به اندازهٔ صحت جسمی اهمیت دارد، اما در بسیاری از جوامع، از جمله جامعهٔ ما، هنوز کسی که از غم و فشار روانی حرف می‌زند، با قضاوت و انگ روبه‌رو می‌شود. همین ترس از قضاوت باعث می‌شود بسیاری سال‌ها در سکوت رنج بکشند و سراغ کمک نروند.
روز جهانی صحت روان فرصتی است تا این رویکرد تغییر کند: به جای سرزنش، گوش بدهیم؛ به جای سکوت، گفتگو کنیم؛ و راه دسترسی به خدمات روانی و حمایتی را برای کسانی که به آن نیاز دارند هموارتر سازیم. گاهی شنیدن یک نفر، نخستین قدم برای بهتر شدن است.
#پناه_پرس #روز_جهانی_صحت_روان #افغانستان #صحت_روان
