در روایتی از تجربهٔ شخصی خود و وضعیت دختران محروم از تحصیل در افغانستان، می‌نویسد که بسته‌ماندن دروازه‌های دانشگاه‌ها به روی دختران، مسیر زندگی و آیندهٔ آموزشی هزاران دختر را با تغییرات جدی روبه‌رو کرده است.
او در این روایت می‌گوید که پس از پایان مکتب، مانند بسیاری از دختران دیگر، برای ورود به دانشگاه و ادامهٔ تحصیل آمادگی می‌گرفت؛ اما با بسته‌شدن دروازه‌های دانشگاه‌ها به روی دختران، برنامه‌هایش برای آینده با مانع روبه‌رو شد.
به گفتهٔ ناصری، او پس از محروم‌شدن از تحصیلات عالی، تلاش کرد از طریق دریافت بورسیهٔ تحصیلی در خارج از افغانستان به آموزش خود ادامه دهد؛ اما در این زمینه موفق نشد. او تأکید می‌کند که ناکامی در دریافت بورسیه به معنای پایان آرزوهایش نبود، بلکه او را با واقعیت دشواری‌های ادامهٔ تحصیل در شرایط کنونی روبه‌رو ساخت.
ناصری در ادامه می‌نویسد که دختران دیگری نیز برای یافتن راه‌های جایگزین آموزش تلاش کرده‌اند. شماری به دنبال بورسیه‌های تحصیلی رفته‌اند، برخی به یادگیری مهارت‌های تازه روی آورده‌اند و عده‌ای دیگر برای یافتن فرصت‌های کاری یا مهاجرت و ادامهٔ تحصیل در خارج از کشور تلاش کرده‌اند. با این حال، به باور او، محدودیت‌های اقتصادی، کمبود فرصت‌های آموزشی و فشارهای خانوادگی و اجتماعی، مسیر بسیاری از این دختران را دشوار ساخته است.
این نویسنده خبرنگار در روایت خود به پیامدهای اجتماعی محرومیت از تحصیل نیز اشاره کرده و می‌گوید که برخی دختران زیر فشارهای خانوادگی و اجتماعی یا به دلیل از دست‌دادن امید به ادامهٔ آموزش، به ازدواج روی آورده‌اند. به گفتهٔ او، این مسیر برای همه به زندگی بهتر منجر نشده و شماری از دختران پس از تجربهٔ زندگی مشترک ناموفق، با مشکلات تازه‌ای روبه‌رو شده‌اند.
در این روایت آمده است که محرومیت از تحصیلات عالی تنها به معنای ازدست‌دادن فرصت دریافت مدرک دانشگاهی نیست، بلکه می‌تواند بر استقلال اقتصادی، اعتمادبه‌نفس، انتخاب شغل و توانایی دختران برای تصمیم‌گیری دربارهٔ آیندهٔ خود نیز تأثیر بگذارد.
مبارکه ناصری تأکید می‌کند که دانشگاه برای او و بسیاری از دختران دیگر، تنها مکانی برای آموزش و دریافت مدرک نبود، بلکه فرصتی برای رشد فردی، استقلال، خدمت به جامعه و ساختن آینده‌ای متفاوت به شمار می‌رفت.
او هشدار می‌دهد که ادامهٔ محرومیت دختران از آموزش عالی می‌تواند پیامدهای درازمدتی بر زندگی فردی آنان و آیندهٔ جامعه داشته باشد. به باور او، دختران برای بازسازی آیندهٔ خود به فرصت‌های واقعی آموزشی، امکان ادامهٔ تحصیل و حق انتخاب مسیر زندگی‌شان نیاز دارند.
این روایت با تأکید بر زنده‌ماندن امید در میان دختران محروم از تحصیل، خواستار فراهم‌شدن زمینهٔ بازگشت آنان به دانشگاه‌ها و ادامهٔ آموزش است.
منبع: روایت شخصی مبارکه ناصری.
#افغانستان #دختران_افغانستان #محرومیت_از_تحصیل #دانشگاه #آموزش_دختران #پناه_پرس
