پناه‌پرس | پنج‌شنبه، ۳۰ میزان ۱۴۰۵
۲۲ اکتوبر، روز جهانی آگاهی‌دهی دربارهٔ لکنت زبان است؛ روزی برای یادآوری این حقیقت که همهٔ انسان‌ها، با هر شیوه‌ای که سخن می‌گویند، حق دارند بدون ترس از تمسخر و قضاوت شنیده شوند. این مناسبت از سال ۱۹۹۸ با هدف افزایش آگاهی دربارهٔ لکنت زبان و حمایت از افراد مبتلا گرامی داشته می‌شود.
لکنت زبان یک اختلال در روانی گفتار است که ممکن است به شکل تکرار صداها یا هجاها، کشیده‌شدن صداها و مکث‌های ناخواسته هنگام صحبت‌کردن ظاهر شود. این وضعیت بیشتر در دوران کودکی، معمولاً میان سنین دو تا شش سالگی، آغاز می‌شود و در برخی افراد تا بزرگ‌سالی ادامه می‌یابد.
بر اساس معلومات انستیتوت ملی ناشنوایی و اختلالات ارتباطی امریکا، پسران بیشتر از دختران دچار لکنت زبان می‌شوند. بسیاری از کودکان با گذشت زمان از این وضعیت بهبود می‌یابند؛ اما در برخی افراد، لکنت زبان ممکن است در تمام عمر ادامه پیدا کند.
با این حال، دشواری در بیان واژه‌ها به معنای ناتوانی در اندیشیدن، کمبود هوش یا نداشتن حرفی برای گفتن نیست. فردی که لکنت زبان دارد، ممکن است دقیقاً بداند چه می‌خواهد بگوید، اما برای بیان آن به زمان بیشتری نیاز داشته باشد.
گاهی یک خنده، یک تقلید یا قطع‌کردن سخن می‌تواند فرد مبتلا را از صحبت‌کردن در جمع دلسرد سازد. به‌ویژه کودکان ممکن است در نتیجهٔ چنین برخوردهایی از حرف‌زدن در صنف، پاسخ‌دادن به پرسش‌ها یا حضور فعال در جمع دوستان خودداری کنند.
در مقابل، گوش‌دادن با حوصله، قطع‌نکردن سخن و فرصت‌دادن برای تکمیل جمله‌ها، پیام ساده اما مهمی را منتقل می‌کند: «حرف تو ارزش شنیدن دارد.»
روز جهانی آگاهی‌دهی دربارهٔ لکنت زبان فرصتی است تا خانواده‌ها، آموزگاران، رسانه‌ها و همهٔ اعضای جامعه در برخورد با افراد مبتلا، آگاهانه‌تر و مهربان‌تر عمل کنند. هدف، تنها شناخت یک اختلال گفتاری نیست؛ بلکه ساختن جامعه‌ای است که در آن هیچ‌کس به‌دلیل شیوهٔ صحبت‌کردنش احساس شرم یا محرومیت نکند.
گاهی برای حمایت از یک انسان، لازم نیست حرفی بزنیم؛ کافی است با حوصله به حرف‌هایش گوش بدهیم.
#روز_جهانی_لکنت_زبان #آگاهی‌دهی #سلامت_گفتار #احترام_به_تفاوت‌ها
